آرزوهای بزرگ : برخی از ما جرات داشتن آرزوهای بزرگ را نداریم. تصور میکنیم که آن چیزها برای اینکه متعلق به ما باشند زیادی خوب هستند. وقتی به برخی از آنها فکر می کنیم نمی توانیم خودمان را در سطح داشتن آنها ببینیم. وقتی از انسانهای بسیار موفق  صحبت می شود احساس میکنیم آنها با ما خیلی فرق دارند. به قول معروف از ما بهترون هستن.

به وضعیت امروزمان که نگاه می کنیم انگار بین ما و آنها( آرزوهای بزرگ )فاصله خیلی خیلی زیاد است. من در اینجا چند نمونه برایتان می آورم.

در خصوص خانم رایس شنیده بودم زمانی که هنوز سن و سال زیادی نداشته و با بچه های سیاه پوست هم سن و سال خودش بازی می کرده انگار مکان بازیشون جوری بوده که میتونستن کاخ سفید رو ببینن. به بقیه میگفته من یه روز میرم اونجا. مطمئنا اونا بهش می خندیدن. اما رفت….چیزی که احتمال وقوعش در نگاه اول صفر بود اتفاق افتاد.

یا در خصوص ادموند هیلاری ،اولین فاتح اورست که گفته شده بعد از چند تلاش ناموفق برای فتح اورست رو به روی اون می ایسته و بهش میگه “تو یک کوهی نمی تونی رشد کنی اما من یک انسانم و می تونم. یه روز بر می گردم و فتحت میکنم” و این اتفاق افتاد.
یکی از موفق ترین افراد ایران که سطح ثروت و دارایی و موفقیتش غوغا میکنه؛ بارها و بارها جمله ای که ازش شنیدم رو دقیقا اینجا براتون میارم.”من خیلی آدم جاه طلبیم. آدمیم که دوست دارم تا سرحد توانمندیهام تا لحظه مرگم رشد کنم.” شاید خیلی از افراد اگر جای اون بودن خودشون رو بازنشت کرده بودن. با توجه به موفقیت هایی که کسب کرده. اما خود اون فرد جوری از ادامه اهدافش حرف میزد که انگار اول راهه و هیچ قدمی رو برنداشته هنوز.

آرزوهای بزرگ ما

گاهی اوقات شاید بهتر باشه که از خودمون بپرسیم که من خودمو کجا می بینم؟ خودم رو لایق چه جایگاهی از پیشرفت و شکوفایی می بینم؟ به قول کاترین پاندر” می خوایم آدم کوتوله باشیم یا به یه غول معنوی تبدیل بشیم؟”

اینکه یک فرد تا چه میزان میتونه تو زندگیش جسور و جاه طلب باشه خیلی مهمه. اینکه چقدر به خودش اجازه میده تو زمینه خواسته هاش، پاشو از گلیمش درازتر کنه؟ دست بگذاره روی چیزی که در نگاه اول رعشه بر اندام آدم می اندازه. تو زمینه آرزوها و در زمینه اهدافی که برای زندگی تعیین می کنیم بهتر اینه که تا میتونیم بزرگ بخوایم و به چیزای کم قانع نشیم.

البته لازمه بگم که ما آرزوهای بزرگ رو میخوایم اما از چیزای کوچیک شروع می کنیم.

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد استرس و دلایل ایجاد آن

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد برداشت درست از قانون جذب

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد زندگینامه نیک وی آچیچ

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد زیبایی چیست؟

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد بهترین بودن

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد ضمیر ناخودآگاه

 

استیو جابز در سخنرانی خودش که برای جشن فارغ التحصیلی دانشجویان دانشگاه استنفورد دعوت شده بود آخرین جملش این بود”دیوانه باشید حریص باشید.”خیلیهامون وقتی که می خوایم هدفی رو برای خودمون تعیین کنیم دو دو تا چهار تا می کنیم.” با این وضع و اون شرایط و فلان خانواده و فلان سرمایه فکر نکنم بشه” و فراموش می کنیم اون مورد رو .
شاید اینطور جالب تر باشه که بگیم من اینو میخوام. این موفقیت، این رشته، این همسر،این شغل و یه راهی هم براش پیدا میکنم.

اهداف و آرزوهای بزرگ

اهداف و آرزوهای بزرگ

 

پس میتونیم آرزوهای بزرگ داشته باشیم. خیلی خیلی بزرگ.  زیاد بخوایم ؛ اون بهترین چیزی که باعث میشه ته دلمون قند آب بشه. اونو بخوایم و با تمام وجود بخوایم. وقتی که می خواید به خودتون بگید که این هدف این رویا و … برای من خیلی بزرگه یه سوال از خودتون بپرسید چرا من نه؟ واقعا چرا من نه؟
مگه دیگرانی که به شخصیت های موفق جهان تبدیل شدن خداوند برای خلقتشون، زمان زیادتری صرف کرد تا من؟

آرزوهای بزرگ یا غرور بی جا؟

جمله ای که دقیقا یکی از کاربران عزیزمون در جلسه حضوری مشاوره به من گفت رو هرگز فراموش نمی کنم. بعد از این صحبت ها این حرف رو زد”اخه اگر من چیزای خیلی بزرگ بخوام شاید آدم مغروری به نظر برسم و آدمای مغرور معمولا زمین میخورن به خاطر غرور بی جاشون.”

منظور ما از این جملات مطمئنا غرور بی جا نبوده و نیست. ما داریم از یادآوری توانمندیهایی صحبت می کنیم که به فراموشی سپردیمشون. وقتی یک هدف بزرگ رو برای خودتون تعیین میکنید نیاز نیست داد بزنید و بقیه رو خبر کنید . اینکه چقدراون هدف رو برای خودتون مناسب و قابل دسترسی می بینید خیلی میتونه مهم باشه. اینکه باور کنیم از ما بهترونی نیست.

آیا بهتر اینه که من انقدر داشته باشم که علاوه بر خودم دست چهار نفر دیگه رو بگیرم یا انقدر کم داشته باشم که به زندگی شک کنم؟
خیلی وقتا ما فکر می کنیم آدمهای فقیر و آدمهایی که دستاورد خاصی در زندگیشون ندارن؛ آدمای سالم تر و دلنشین تری هستن. به اصطلاح گفته میشه که خاکین و خودمونی. واقعا کی این معیارها رو تعیین کرده؟ به هیچ وجه منظور ما این نیست که آدمهای فقیر یا کسایی که دستاورد خاصی ندارون رو نباید بهشون احترام گذاشت به هیچ عنوان. اما از سمت دیگه کی گفته اونا بیشتر قابل احترامن تا بقیه؟ اگه درست فکر کنیم این یه نوع ترحم نسبت به اوناست نه احترام. این دیدگاه ما نسبت به اونها ناشی از دست کم گرفتنشونه در واقع.

اینکه به ما گفته شده که قانع باشید منظور این نیست که بیشتر نخواید و برای پیشرفت کاری انجام ندید. این جمله ترویج تنبلی نیست. بلکه منظورش بیشتر، توجه به داشته های اکنون زندگیه و اینکه قرار نیست جایگاه خوب الانم رو فراموش کنم؟و این هیچ تناقضی با پیشرفت نداره.

بلندپروازی

بلندپروازی

البته لازمه  که بگم بهای این خواسته های رو باید خودتون بپردازید و اگر خواسته هاتون نسبت به سطح الان زندگیتون خیلی بزرگه شما خودتون مسئول رسیدن به اونها هستید و روی تلاش خودتون فقط سرمایه گذاری کنید.

 

سخن پایانی در خصوص آرزوهای بزرگ

 

آرزوهای بزرگ مخصوص دیوانه هاست.مخصوص انسانهای حریص. دیوانه وار بخواهیم. حریص باشیم. دنیا به انسانهای دیوانه ی حریص بیشتر از انسانهای عاقل و قانع، نیاز دارد. در مدرسه زندگی زیباترین هدفمان این است که شما را دیوانه کنیم. حریص کنیم. بعد از آن است که میتوان در خصوص راه رسیدن چانه زد.

اگر حریص و دیوانه هستید اینجا برای شما جای مناسبی است. برای شما و  برای آرزوهای بزرگ شما. اگر نه شاید نتوانیم زیاد همدیگر را درک کنیم.

 

در دوره بی نظیر تکنیک های رسیدن به خوشبختی و آرامش درون در خصوص این موضوع توضیحات کاملی ارائه شده است.

 

لحظاتتان پر از آرزوهای بزرگ . پر از حرص و دیوانگی.

 

با احترام فراوان

ساره شبرنگ زاده