سپاسگزاری ، اوج نبوغ و بصیرت انسان است.اینکه شکرگذار باشیم به خاطر داشته های امروزمان.

برای دانلود فایل صوتی مقاله کلیک کنید

برای اینکه سپاسگزاری را بهتر بفهمیم بهتر است اینطور بگوییم: همه ی ما بلا استثنا، زمان هایی را تجربه کرده ایم که موهبتی را از دست می دهیم. شاید حتی خیلی پیش پا افتاده باشد. در حد قطع چند ساعته برق. در حد یک بیماری چند روزه. در آن دوران محرومیت است که به ارزش داشته هایمان پی می بریم. نعمت هایی را می بینیم و درک می کنیم که یادمان رفته بود که هستند. به حدی نسبت به آن ها بی اعتنا بودیم که انگار نیستند. اما انسانی که سپاسگزاری را تمرین کرده است، منتظر نمی ماند تا زندگی اینگونه گوش او را بپیچاند که به یاد داشته هایش بیفتد. هر روز با تمام وجود، بابت همه چیز سپاسگزاری می کند.
چیزی که یکی از دوستانم تعرف می کرد این بود که به دلیل جابه جایی در خوابگاه های دانشجویی، بالشش گم شد. و یک هفته بدون بالش، با مشقت فراوان می خوابید. بعد از آن تا مدت ها هر وقت که می خواست بخوابد، با کیف و لذت، سرش را روی بالش می گذاشت.
ماجرای جالبی در کتاب جوئل اوستین خواندم. فردی را مثال زده بود که به دلیل یک بیماری، قادر نبود بدن خود را حرکت دهد. هیچ کدام از اعضای او کار نمی کرد. این فرد هر گاه نقطه ای از بدنش به خارش می افتاد رنج عظیمی می کشید چرا که قادر به این کار نبود. و دیگران باید کمکش می کردند. در نهایت جوئل اوستین می گوید بابت اینکه می توانید خودتان را بخارانید سپاسگزار باشید.
این مثال های به ظاهر ساده را بیان کردم تا بدانیم که کوچکترین موهبت هایی که به چشم نمی آید، وجودشان یک برکت بزرگ است و نباشند به قول معروف، کار ما لنگ است.
پس اگر می خواهیم طعم حقیقی زندگی را بچشیم؛ سپاسگزاری و خوشبختی بی قید و شرط را جزو برنامه های هر روزمان قرار دهیم. بی اعتنا نباشیم به داشته هایمان. به چیزهایی که در زندگی ماست؛ بی تفاوت از کنارشان رد می شویم اما رویای خیلی از انسان هاست. خیلی ها آرزوی شان این است که جای ما باشند. در حالی که ما در این شرایط ناخشنودیم و ناسپاس.

 

سپاسگزاری و آرزوهای تحقق یافته

و مهم تر از این ها، نکته دیگری است. به گذشته که فکر کنیم می بینیم خیلی از چیزهایی که امروز در زندگی داریم، روزی داشتنشان رویای دور از دسترسی بود. اما امروز هستند و وجودشان برایمان عادی و بی اهمیت است. چیزی که برایشان تلاش کردیم، صبر کردیم و امیداری پیشه کردیم و امروزکه به دستشان آوردیم از دید ما خارج شده اند و بدتر اینکه گاهی آرزو می کنیم که کاش نبودند و نداشتیمشان. به نظر بی انصافی بزرگی در حق زندگی خود می کنیم. نادیده گرفتن این موهبت ها، نادیده گرفتن تلاش و شکیبایی و ارزوهای گذشته مان هم هست. پس ما خودمان راهم یک جوری نادیده می گیریم و انکار می کنیم.
روزی با یکی از تاجیک های موفق مصاحبه می کردند که ساکن ایران بود. در خصوص مردم ایران که پرسیدند گفت که مردم ناسپاسی هستند. اصلا متوجه امنیتی که در کشورشان حاکم است، نیستند. تا به حال فکر کردیم به اینکه ما هر شب بدون جنگ و ناامنی و قداره کشی می خوابیم؟ تا به حال به راحتی شبانه مان پی بردیم؟
امنیت و بالش و توانایی خاراندن بدن، کم ترین نعمت های ماست. باید این قصه را خودتان بخوانید و ببینید که دیده های ما نیاز دارد بیناتر شود. بگذریم از اینکه امروزه مد شده است، یا به قولی کلاس دارد که انتقاد کنیم. از همه چیز و همه کس. فخر بفروشیم به گرفتاری های خودمان و هر روز از طیف موهبت ها، دور و دورتر شویم.

 

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد استرس و دلایل ایجاد آن

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد برداشت درست از قانون جذب

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد زندگینامه نیک وی آچیچ

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد زیبایی چیست؟

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد بهترین بودن

پیشنهاد ما: مطالعه مقاله منحصر به فرد ضمیر ناخودآگاه

 

 

باید بی توجه باشیم به اینکه اگر انسانی راضی و خشنود باشد همیشه عده ای هستند که بگویند فلانی انگار توی باغ نیست. می دانم این جملات برای خیلی ها به قدری سنگین و بی معنی است که یک بار برای همیشه سایت ما را می بندند و می روند و قرار هم نبوده که ما بخواهیم به هر قیمتی دل کسی را به دست بیاوریم . ما انتخاب کردیم  حرفی را بزنیم که می دانیم درست است و آن وقت است که خداوند  کسانی را به سمت ما راه می گشاید که می مانند و حظ میکنند و حظ می کنیم از وجودشان. چرا که به اندازه کافی هستند فضاهایی که به روز ترین و شدیدترین انتقادها در آنها باشد اما به خودمان قول داده ایم  فقط و فقط تحسین کنیم. خودمان را برای زندگی خالص کنیم. برای شمایی که این مقاله را میخوانی و بودنت مایه افتخار ماست.

 

سخن آخر در خصوص سپاسگزاری

 

همیشه با خودم فکر میکنم به کسانی که پیشه یشان انتقاد کردن  است. انقدر در این کار خبره اند که واقعا این تواناییشان جای تحسین دارد و  این را از باب مزاح نمی گویم. واقعا موفقیت در این حد در هر عرصه ای، نتیجه توجه و تمرکز شدید یک فرد بر هدف اش است. اما حرف ما این است هر بار که انتقاد می کنیم و می نالیم یادمان باشد  کمک میکنیم فضایی ایجاد شود که امید را در دلی بکشیم. هر بار که فاجعه ای از ورشکست شدن را با آب و تاب تعریف می کنیم جوانه یک کسب و کار می خشکد. هم توان و جسارت درونی خودمان برای این کار فروکش می کند هم  کسی که پای حرف ما نشسته است. با دیگری کار نداریم. می توانست گوشهایش را به حرف های دیگری بدهد اما منظور ما این است که ما مسئولیم در مقابل ناامیدی که رواج می دهیم. در مقابل یاسی که ریشه دار می کنیم. در مقابل زمانهایی که خودمان و دیگران را از رحمت خداوند ناامید می کنیم. ما به شدت مسئولیم….

از قدیم هم گفته اند که شکر نعمت، نعمتت افزون کند. پس شاید بد نباشد که بدانیم چرا هر روز اوضاعمان بدتر می شود. اینکه این موهبت ها به چه شکل از دارایی ما خارج می شود هم یک بحث مفصل است که جلسات هفتگی آن را آماده کرده ایم و در اختیار شما عزیزان گذاشته ایم.
حتی اگر در مسیر موفقیت و پیشرفت هم هستیم سپاسگزاری هم چنان به قوت خودش باقی است. یادمان نرود در گیرو دار تلاش برای رسیدن به آرزوهایمان، راه اصلی را گم نکنیم. . پس در آشفتگی دویدن برای پیشرفت، لحظه ای مکث کنیم، به داشته هایمان نگاه کنیم. به انعکاس رحمت خداوند در زندگی مان. و با حس سپاسگزاری برای بیشتر داشتن، تلاش کنیم. یقینا پیشرفت و تلاش و پشتکار لازمه زندگی است. همه ما می خواهیم بهترین بودن را تجربه کنیم. به قول یکی از اساتید فرهیخته باید از سرعت خودمان کم کنیم و به لذت اضافه کنیم. به عشق اضافه کنیم. در عین حال که باغچه مان هر روز بزرگتر می شود، فرصت لذت بردن از تماشای آ ن را نیز به خودمان بدهیم. این خودش یک نوع مراقبه برای حس کردن خداوند در زندگیمان است.

حس خوب سهم شما از تک تک لحظات زندگی.

لحظات زندگی تان سرشار از سپاسگزاری و حس خوب.

امیدوارم با نوشتن این مقاله سهم کوچکی در سپاسگزاری بیشتر مخاطبان وب سایتlifeschool.ir داشته باشم. فراموش نکنید نظرات  شما برای ما بسیار ارزشمند است.

با احترام

ساره شبرنگ زاده